Monarchia konstytucyjna została ustanowiona na mocy konstytucji w 1814 roku, zaś podstawy prawne ustroju określa konstytucja z 1987 roku. Ustrój Holandii wyróżnia się dużą stabilnością. Głową państwa jest dziedziczny monarcha, mający też uprawnienia w zakresie władzy ustawodawczej i wykonawczej. Jego akty wymagają kontrasygnaty właściwych ministrów, którzy ponoszą za nie polityczną odpowiedzialność. Monarcha jest symbolem jedności i tradycji narodowej.

Władzę ustawodawczą spełniają dwuizbowe Stany Generalne:

• Izba Pierwsza (wyższa) – liczy 75 deputowanych, wybieranych przez Stany Prowincjonalne na sześć lat,
• Izba Druga (niższa) – składa się za 150 deputowanych, wybieranych na cztery lata w wyborach powszechnych i proporcjonalnych.

Tradycyjnie najwięcej mandatów zdobywają chrześcijańscy demokraci, socjaliści i liberałowie.

Władzę wykonawczą sprawuje rząd składający się z premiera, wicepremiera, ministrów i podsekretarzy stanu. Monarcha powołuje na stanowiska te osoby, które mają poparcie większości parlamentarnej w Izbie Drugiej, przed którą też ponoszą odpowiedzialność polityczną.

Holandia dzieli się na 12 prowincji i 823 gminy. W prowincjach władzę przedstawicielską sprawują Stany Prowincjonalne, wybierane co cztery lata, zaś władzę administracyjną – zarządy prowincji wybierane przez stany i komisarze mianowanie przez monarchę.

Na system sądownictwa składa się Najwyższy Trybunał jako sąd najwyższy, sądy apelacyjne (5), sądy okręgowe (19) i sądy grodzkie (62).