Po 1658 przybyła do Holandii grupa braci polskich i osiedliła się w Amsterdamie. Na przełomie XIX i XX wieku trafiła do Holandii fala emigracji zarobkowej ze Śląska i Wielkopolski. Powstały pierwsze skupiska polonijne w zagłębiu węglowym w Limburgii. W 1918 r. w Holandii było około 2 tysiące Polaków, część z nich wróciła do Polski. Od 1920 r. zaczęły przybywać nowe grupy Polaków, w 1939 r. było ich ok. 4,3 tys. W czasie II wojny światowej Polacy uczestniczyli w holenderskim ruchu oporu. W walkach o wyzwolenie Holandii brały udział jednostki polskie. W 1944 r. walczyła pod Arnhem Samodzielna Brygada Spadochronowa, a 1 Dywizja Pancerna wyzwoliła m.in. Axel, Bredę, Hulst. Po wojnie wielu Polaków pozostało w Holandii. Polonię holenderską szacuje się na 12-14 tysięcy osób. Najliczniejszymi skupiskami starej emigracji są: Limburgia (Brunssum, Heerlen), Brabancja (Breda, Eindhoven, Tilburg) oraz miasta: Rotterdam, Amsterdam, Haga, Utrecht.

Polonia holenderska jest rozproszona terytorialnie (poza Limburgią i Bredą) oraz zróżnicowana politycznie i organizacyjnie. Dużą rolę w utrzymaniu łączności i polskości odgrywa duchowieństwo polonijne. Najstarszą polską organizacją jest działające od 1910 r. wśród górników Limburgii Towarzystwo “Jedność”. Poza tym działają m.in. Zjednoczenie Katolicko – Polskich Towarzystw w Limburgii (9 organizacji), Rada Niepodległości Organizacji Polonijnych (4 stowarzyszenia), Polskie Towarzystwo Katolickie, Stowarzyszenie Polskich Kombatantów. Nowa emigracja zrzesza się w Stowarzyszenie Kulturalne “Polonia” (zał. 1988). Działają ponadto polskie szkółki, zespoły folklorystyczne, kluby sportowe, teatr. Centrum kultury polonijnej mieści się w Domu Polskim w Brunssum. Działalnością sportową zajmuje się Polski Komitet Olimpijski. W środowiskach polsko – holenderskich działają: Polsko-Niderlandzkie Stowarzyszenia Kulturalne i Stowarzyszenie “Oleandry”.